«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει “δικό μου είναι”
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».
Θόδωρος Αγγελόπουλος . 1935 – 2012…
Publo Neruda
Me gustas cuando callas porque estás como ausente,
y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca.
Parece que los ojos se te hubieran volado
y parece que un beso te cerrara la boca.
Como todas las cosas están llenas de mi alma
emerges de las cosas, llena del alma mía.
Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,
y te pareces a la palabra melancolía.
Continue reading
Το 2012 ξεκίνησε όπως ακριβώς τελείωσε το 2011. Με μία “πορτοκαλί” ζαλάδα να έχει εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας. Μας θολώνει το βλέμμα και σταδιακά σταματάμε να ακούμε. Το κεφάλι μετατρέπεται σε ένα κενό δοχείο και το διαπερνάν οι εξελίξεις, οι ειδήσεις, τα πιο νέα μέτρα, χωρίς να σκαλώνουν πουθενά.
Αδειάζουμε καθημερινά, γινόμαστε λιγότεροι και έχουμε σοβαρές πιθανότητες σύντομα, να αγγίξουμε τα όρια της απόλυτης ατομικότητας και να μετατραπούμε σε “idiots” με την ερμηνεία που πολύ σωστά έχουν δώσει στην λέξη οι Αγγλοσάξονες.
Αυτή η κενότητα, θεωρώ ότι είναι η χειρότερη επίπτωση της κρίσης. Της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο. Έχει καταφέρει να μας κάνει διαρκώς κάτι λιγότερο από αυτό που ήμασταν, κάτι πιο περιορισμένο, λιγότερο κομψό, λιγότερο ενδιαφέρον, λιγότερο αξιόλογο, πιο μοναχικό και όλο και πιο …λιγότερο!
Από την “Ελληνοφρένεια”
Continue reading
Πραγματικό, πραγματικό
είναι ό,τι ψάχνω για να βρω
Είναι σκορπιός όταν φοβάμαι
είναι νεράιδα σαν κοιμάμαι.
Βατόμουρα όταν πεινάω
γνώση για μάθηση αν διψάω
στον φίλο Νοσφεράτο
Νόμισες πως δεν έχει συμβεί καλέ μου φίλε;
Ζω με την διάσταση της μεγάλης θλίψης
Στο αβέβαιο σήμερα
Όπου τα ζώα είναι φθονερά και αδιάλλαχτα
Στη θανατηφόρα τους άγρα
Φριχτό ν’ απαντέχεις ένα μήνυμα που δεν έρχεται …
Τι είναι αυτό που εκμηδενίζει την φωνή μας;
Σύνορο τέλους,
Άγρια παλίρροια
Η θειάφινη ερημία του νεκρόκοσμου
Γιαυτήν την αδυσώπητη και ανάξια εποχή
Όπου το μοναχικό αηδόνι
Δε διαφεντεύει το χώμα του
Μα δένεται σκληρά με τα οστά του…
——-
Κώστας Θρακιώτης – «Η κραυγή της σιωπής μου»
Ίσως να βοηθάει το ρωτάω-ακούω. Το να ακούμε
την οργή που μας περιτριγυρίζει, να ακούμε τις
απογοητεύσεις, τις αγάπες που δεν βρίσκουν μια
φωνή. Να μάθουμε να ακούμε αυτό που δεν
ακούγεται, να βλέπουμε το αθέατο. Να μάθουμε
να ακούμε και να σεβόμαστε την οργή και τις
απογοητεύσεις ακόμα κι όταν έρχονται από
τόπους που δεν το περιμέναμε, ακόμα κι όταν οι
άνθρωποι δεν ντύνονται όπως εμείς, ούτε μιλάνε
την ίδια γλώσσα…
Continue reading
Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.
Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»
Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό
Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή
Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ’ ένα καρέ τυφλών σ’ ένα καρέ τυφλών
……………………………………………………..
Δεκέμβρης….καραούλι μ’ όπλο και κομπολόϊ…..
http://www.youtube.com/watch?v=h2DBnQTHsyY
το έφερε ο ταχυδρόμος ως εόρτια ευχή:
Ας μας χτίσουν, κι από μέσα κι από έξω
Ο κόσμος τους γκρεμίζεται
μαζί κι οι φυλακές τους
Κι εμείς μ’όλη την στεναχώρια …σταυροπόδι…
έτσι να κάνουμε ένα τσακ
θ’ αρχίσει ο χορός…
Γοργοπόταμος 25 Νοεμβρίου 1942….σαν σήμερα
Ερημα βουνά
Αστρα σκοτεινά
Που ήσυχα η καρδιά σας κλαίει
Σας ακούω κρυφά
Σας μετράω ξανά
Κι η φωτιά μου σιγοκαίει…
Γ. Καρατζαφέρης: Προχωρήστε κι ας γαυγίζουν τα σκυλιά
«Όταν το καραβάνι προχωράει και γαυγίζουν τα σκυλιά δεν θα σταματήσει, προχωράει… πόσο μάλλον αν αυτά είναι πεκινουά και κανίς», είπε με νόημα απευθυνόμενος στον Πρωθυπουργό.
(ναυτεμπορική)
Μάλιστα ……ώστε “κι ας γαυγίζουν τα σκυλιά”…
Αυτά τα “σκυλιά” να τα προσέχεις μάιν φυρεράκο…καμιά φορά δαγκώνουν, και δαγκώνουν άσχημα…..
να τα προσέχεις…..σε βλέπω να γυαλίζεις τις μπότες της Άνγκελας γιατί…
Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό
Όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο
Όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση
Να πλημμυρίζει τα σαλόνια
Όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου
Να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα
Όταν ακούω σένα να μιλάς εγώ πάντα σωπαίνω.
