Ποιος είδε το πραγματικό δάσος;

Πραγματικό, πραγματικό
είναι ό,τι ψάχνω για να βρω
Είναι σκορπιός όταν φοβάμαι
είναι νεράιδα σαν κοιμάμαι.
Βατόμουρα όταν πεινάω
γνώση για μάθηση αν διψάω

                                                                                                                 στον φίλο Νοσφεράτο

-Παίζοντας με τον φακό μου

Νόμισες πως δεν έχει συμβεί καλέ μου φίλε;

Έχω πει μικρά ψέμματα, βεβαίως.

Κροταλίζουν σαν κέρματα μέσα στις τσέπες μου

Αλλά έχω πει και πολύ μεγαλύτερα φυσικά.

 

Η πόλη των μεγάλων ονείρων και των μεγάλων ψεμμάτων, ας το ξεκαθαρίσουμε,

Καθένας νομίζει την Ιστανμπούλ δική του αποκλειστικά.

Η δική μου ανήκει σε διάφορες γυναίκες

-δεν θα αναφερθούν ονόματα φυσικά-

Γεμάτη με τα απορρίματα άλλων πόλεων

Οι μέρες του καθενός είναι κτήμα του, φίλε μου

Όπως και καθένας ζει μόνος του το θάνατό του:

Η διάστασή μου

Ζω με την διάσταση της μεγάλης θλίψης
Στο αβέβαιο σήμερα
Όπου τα ζώα είναι φθονερά και αδιάλλαχτα
Στη θανατηφόρα τους άγρα 

Φριχτό ν’ απαντέχεις ένα μήνυμα που δεν έρχεται … 

Τι είναι αυτό που εκμηδενίζει την φωνή μας;
Σύνορο τέλους,
Άγρια παλίρροια
Η θειάφινη ερημία του νεκρόκοσμου

 Γιαυτήν την αδυσώπητη και ανάξια εποχή
Όπου το μοναχικό αηδόνι
Δε διαφεντεύει το χώμα του
Μα δένεται σκληρά με τα οστά του…

——-

Κώστας Θρακιώτης – «Η κραυγή της σιωπής μου»

-Αναμένουμε…

Ίσως να βοηθάει το ρωτάω-ακούω. Το να ακούμε
την οργή που μας περιτριγυρίζει, να ακούμε τις
απογοητεύσεις, τις αγάπες που δεν βρίσκουν μια
φωνή. Να μάθουμε να ακούμε αυτό που δεν
ακούγεται, να βλέπουμε το αθέατο. Να μάθουμε
να ακούμε και να σεβόμαστε την οργή και τις
απογοητεύσεις ακόμα κι όταν έρχονται από
τόπους που δεν το περιμέναμε, ακόμα κι όταν οι
άνθρωποι δεν ντύνονται όπως εμείς, ούτε μιλάνε
την ίδια γλώσσα…

Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς,

Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.

Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

Κωστής Παλαμάς

 

-Πρωϊνό τσιγάρο

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό

Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή

Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ’ ένα καρέ τυφλών σ’ ένα καρέ τυφλών
……………………………………………………..

Δεκέμβρης….καραούλι μ’  όπλο και κομπολόϊ…..
http://www.youtube.com/watch?v=h2DBnQTHsyY