σαράντα μήλα Κόκκινα

“Η άλλη θάλασσα”

sarantamilakokkina — Tue, 24 Jan 2012 23:22:08 +0000

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει “δικό μου είναι”
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

Θόδωρος Αγγελόπουλος . 1935 – 2012…

-Me gustas cuando callas

sarantamilakokkina — Mon, 23 Jan 2012 00:16:38 +0000

Publo Neruda

Me gustas cuando callas porque estás como ausente,
y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca.
Parece que los ojos se te hubieran volado
y parece que un beso te cerrara la boca.

Como todas las cosas están llenas de mi alma
emerges de las cosas, llena del alma mía.
Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,
y te pareces a la palabra melancolía.

Me gustas cuando callas y estás como distante.
Y estás como quejándote, mariposa en arrullo.
Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza:
déjame que me calle con el silencio tuyo.

Déjame que te hable también con tu silencio
claro como una lámpara, simple como un anillo.
Eres como la noche, callada y constelada.
Tu silencio es de estrella, tan lejano y sencillo.

Me gustas cuando callas porque estás como ausente.
Distante y dolorosa como si hubieras muerto.
Una palabra entonces, una sonrisa bastan.
Y estoy alegre, alegre de que no sea cierto

————————–

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
… Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφαγίδα του βάνει.

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μέσ’ απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενητειά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.

Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέρριτη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τοσηδά και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.
—————-
Pablo Neruda

Είκοσι Ερωτικά Ποιήματα και Ένα Τραγούδι Χωρίς Καμμιάν Ελπίδα
Veinte Poemas de Amor y Una Cancion Desesperada (1924)

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

…για ένα μπουκάλι λάδι

sarantamilakokkina — Thu, 12 Jan 2012 07:17:15 +0000

Το 2012 ξεκίνησε όπως ακριβώς τελείωσε το 2011. Με μία “πορτοκαλί” ζαλάδα να έχει εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας. Μας θολώνει το βλέμμα και σταδιακά σταματάμε να ακούμε. Το κεφάλι μετατρέπεται σε ένα κενό δοχείο και το διαπερνάν οι εξελίξεις, οι ειδήσεις, τα πιο νέα μέτρα, χωρίς να σκαλώνουν πουθενά.

Αδειάζουμε καθημερινά, γινόμαστε λιγότεροι και έχουμε σοβαρές πιθανότητες σύντομα, να αγγίξουμε τα όρια της απόλυτης ατομικότητας και να μετατραπούμε σε “idiots” με την ερμηνεία που πολύ σωστά έχουν δώσει στην λέξη οι Αγγλοσάξονες.

Αυτή η κενότητα, θεωρώ ότι είναι η χειρότερη επίπτωση της κρίσης. Της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο. Έχει καταφέρει να μας κάνει διαρκώς κάτι λιγότερο από αυτό που ήμασταν, κάτι πιο περιορισμένο, λιγότερο κομψό, λιγότερο ενδιαφέρον, λιγότερο αξιόλογο, πιο μοναχικό και όλο και πιο …λιγότερο!

Από την “Ελληνοφρένεια”

Είναι παράξενο, αλλά αντί όλη αυτή η αναταραχή να αφυπνίσει και να ενεργοποιήσει τα κοινωνικά μας ένστικτα, αντί να μας κάνει πιο πολλούς και πιο πολύ, μας απομονώνει καθημερινά, μας αδειάζει μας μετατρέπει σε “τενεκέδες ξεγάνωτους” για να χρησιμοποιήσω και μια γνωστή έκφραση από το μακρινό παρελθόν.

Η κοινωνία πεθαίνει με γοργούς ρυθμούς και εμείς απλά την παρατηρούμε.

Η πόλη πεθαίνει, η γειτονιά πεθαίνει, οι φίλοι μας φεύγουν, τα φυτά στα μπαλκόνια ξεραίνονται και τα παιδιά έχουν σταματήσει να ονειρεύονται. Τα φράγματα που συγκρατούσαν τους δεσμούς, την αξιοπιστία, τη σταθερότητα και τη συνοχή έσπασαν και έχουμε κατακλυστεί από “πειστικές” φοβίες.

Βαρέθηκα. Κουράστηκα και είμαι έτοιμος να υποχωρήσω. Είμαι έτοιμος να αγκαλιάσω την μανάβισσα της γειτονιάς μου και να της πω, “έχεις δίκιο”, να της συμπαρασταθώ και να της υποσχεθώ ότι όταν θα έρθει εκείνη η μέρα, θα προσπαθήσω να τη βοηθήσω. Μόλις πριν από δύο ημέρες μου είπε ότι σκέφτεται να κλείσει το μαγαζί. “Δεν πρόκειται” μου είπε με όλη της τη σοβαρότητα, “να μείνω εδώ όταν χρεοκοπήσουμε, θα έρθουν να μας σκοτώσουν για ένα μπουκάλι λάδι”. Γέλασα γιατί θυμήθηκα την παροιμιώδη ανησυχία του Λεωνίδα: “θα μας σκοτώσουν δηλαδή!” και προσπάθησα να της εξηγήσω τους λόγους του γέλιου μου. Το μετάνιωσα αμέσως. Με κοιτούσε με δέος λες και περίμενε από εμένα, ένα μικρό γρανάζι κάποιου συστήματος, να της απαλύνω τους φόβους και να αντιπαρατεθώ στον Ράπανο, στον Καρατζαφέρη, στον Βενιζέλο, στον Παπαδήμο και στα ΜΜΕ. Περίμενε να της πω ότι όλα αυτά είναι αηδίες και μας τα λένε για να μας τρομοκρατήσουν, για να μας κάνουν να δεχθούμε τις νέες μειώσεις μισθών-συντάξεων-αξιοπρέπειας, την ίδια ώρα που όπως η ίδια παραπονιόταν χαμηλοφώνως “ακρίβυνε πάλι το γάλα”.

Ήμουν έτοιμος να της συμπαρασταθώ, αλλά για πρώτη φορά στη μεταμνημονιακή Ελλάδα ένιωσα το δίλημμα. Για πρώτη φορά σκέφτηκα ότι μπορεί να έχει δίκιο. Ότι τελικά μπορεί η άτακτη χρεοκοπία να έρθει, όχι γιατί δεν παίρνουμε μέτρα, όχι γιατί δεν εφαρμόζουμε το μνημόνιο, αλλά για τους ακριβώς αντίθετους λόγους. Μπορεί να χρεοκοπήσουμε γιατί το μνημόνιο και η εφαρμογή του είχαν ακριβώς αυτό το στόχο. Γιατί η χρεοκοπία έχει ήδη συντελεστεί και απλά η χώρα, το πολιτικό σύστημα, εμείς λειτουργούμε ως προδημοσίευση. Ως προαναγγελία!

Μπορεί όταν θωρακιστούν ακόμη περισσότερο οι δανειστές μας, να πάρουν μία απόφαση και να μας αδειάσουν, όπως άδειασαν την Αργεντινή, όπως αδειάζουν εδώ και αιώνες κάθε περιφερειακή αποικία. Μπορεί αν το πουν οι στατιστικές τους να χρειαστεί να μείνουμε και πάλι μόνοι. Μπορεί να χρειαστεί να ξαναδούμε από που ερχόμαστε και που θέλουμε να πάμε.

Από που ερχόμαστε και που θέλουμε να πάμε;

Κυριάκος Αργυρόπουλος

Ποιος είδε το πραγματικό δάσος;

sarantamilakokkina — Fri, 30 Dec 2011 12:01:37 +0000

Πραγματικό, πραγματικό
είναι ό,τι ψάχνω για να βρω
Είναι σκορπιός όταν φοβάμαι
είναι νεράιδα σαν κοιμάμαι.
Βατόμουρα όταν πεινάω
γνώση για μάθηση αν διψάω

στον φίλο Νοσφεράτο

Πραγματικό, πραγματικό
είναι ό,τι ψάχνω για να βρω
Αν ψάχνω φίλους περιμένουν,
εχθρούς, θα με παραμονεύουν,
θα βρω αν θέλω αταξία
κι όταν βαριέμαι απραξία.

Ό,τι ψάχνω αυτό βρίσκω
μες στο δάσος που γυρίζω
κι ό,τι δω, πραγματικό
είτε όλο είτε μισό
———————-

Axel Duwe
Ποιος είδε το πραγματικό δάσος;
Οι Περιπέτειες της Λορέτας της Ποντικίνας

Παιδικό παραμύθι που διαπραγματεύεται την αλήθεια και τον φόβο…

-Παίζοντας με τον φακό μου

sarantamilakokkina — Thu, 29 Dec 2011 10:29:55 +0000

Νόμισες πως δεν έχει συμβεί καλέ μου φίλε;

Έχω πει μικρά ψέμματα, βεβαίως.

Κροταλίζουν σαν κέρματα μέσα στις τσέπες μου

Αλλά έχω πει και πολύ μεγαλύτερα φυσικά.

Η πόλη των μεγάλων ονείρων και των μεγάλων ψεμμάτων, ας το ξεκαθαρίσουμε,

Καθένας νομίζει την Ιστανμπούλ δική του αποκλειστικά.

Η δική μου ανήκει σε διάφορες γυναίκες

-δεν θα αναφερθούν ονόματα φυσικά-

Γεμάτη με τα απορρίματα άλλων πόλεων

Οι μέρες του καθενός είναι κτήμα του, φίλε μου

Όπως και καθένας ζει μόνος του το θάνατό του:

Για τον οδηγό του λεωφορείου ήρθε με τις ατσάλινες φτερούγες

Της Γέφυρας του Βόσπορου.

Για τον συνταξιαχούχο αστυνομικό στο γραφείο του Κυβερνήτη

Ήρθε από την έξοδο ενός πιστολιού που τον στοχεύει στο κεφάλι.

Ο δρόμος που κατηφορίζω ένα πρωί έφερε

Μια χούφτα χάπια σε μια εγκαταλελειμένη γυναίκα.

Και τα πεζοδρόμια του Σουρντίμπι είναι

Τα μάτια ενός άστεγου που ατενίζει τα δικά μου

Εσύ, σαν θεός με τη μύτη σου ψηλά, αξιοθρήνητος και μεταμφιεσμένος—

Ρίξε μια καλή ματιά στον κόσμο!

Κοίτα την δική του Ιστανμπούλ,

Αλλά δεν μπορείς να την αγγίξεις, απλά κοίταξε

Σαν αποτυχημένος άγγελος. Νέες έρευνες

Θα γράψουν καινούριες μαρτυρίες στο περιθώριο των βιβλίων των ονείρων

Η Ιστανμπούλ μέσα στο παλτό του—αυτό απαγορεύεται προς το παρόν—

Λίγα χαρτονομίσματα κρυμένα στο παπούτσι—αυτά βγάλτα στη φόρα.

Έχει ακούσει για την Αγιά Σοφιά—τώρα μίλα για τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά της—

Αλλά εσύ παίζεις με τον φακό σου—

Το μόνο που ξέρεις είναι να καταγράψεις για την Ιστορία, ό,τι είδες, το μόνο που ξέρεις

Είναι να φοβηθείς με αυτά που είδες, να στηθείς στο δέντρο και να μετρήσεις μέχρι το ενενήνταεννιά

Κοίτα, αυτός ο τύπος δεν έχει καμμιά σχέση με την ελπίδα

Αλλά αγαπάει αυτή την πόλη πιο πολύ από όλους, χαμογέλα

Στον ήλιο που θα σε χτυπήσει στο πρόσωπο μια στιγμή αργότερα

Και ίσως κι αυτός να σου χαμογελάσει.

Αλλά δεν ξέρεις πως να το κάνεις αυτό, δεν έχεις ιδέα, ε;

Και τώρα έχασες την ευκαιρία

Ένα σύννεφο σκεπάζει τον ήλιο.

Τώρα ποιός θα λυπηθεί τον άλλο;

Εσύ αυτόν

Ή αυτός εσένα;

———-

Efe Duyan

Η διάστασή μου

sarantamilakokkina — Wed, 28 Dec 2011 09:03:01 +0000

Ζω με την διάσταση της μεγάλης θλίψης
Στο αβέβαιο σήμερα
Όπου τα ζώα είναι φθονερά και αδιάλλαχτα
Στη θανατηφόρα τους άγρα

Φριχτό ν’ απαντέχεις ένα μήνυμα που δεν έρχεται …

Τι είναι αυτό που εκμηδενίζει την φωνή μας;
Σύνορο τέλους,
Άγρια παλίρροια
Η θειάφινη ερημία του νεκρόκοσμου

Γιαυτήν την αδυσώπητη και ανάξια εποχή
Όπου το μοναχικό αηδόνι
Δε διαφεντεύει το χώμα του
Μα δένεται σκληρά με τα οστά του…

——-

Κώστας Θρακιώτης – «Η κραυγή της σιωπής μου»

-Αναμένουμε…

sarantamilakokkina — Mon, 12 Dec 2011 23:11:26 +0000

Ίσως να βοηθάει το ρωτάω-ακούω. Το να ακούμε
την οργή που μας περιτριγυρίζει, να ακούμε τις
απογοητεύσεις, τις αγάπες που δεν βρίσκουν μια
φωνή. Να μάθουμε να ακούμε αυτό που δεν
ακούγεται, να βλέπουμε το αθέατο. Να μάθουμε
να ακούμε και να σεβόμαστε την οργή και τις
απογοητεύσεις ακόμα κι όταν έρχονται από
τόπους που δεν το περιμέναμε, ακόμα κι όταν οι
άνθρωποι δεν ντύνονται όπως εμείς, ούτε μιλάνε
την ίδια γλώσσα…

Πιθανόν το να ακούμε το μπουμπούκι ενός
λουλουδιού όσο περιμένει την άνοιξη που μπορεί
και να μην έρθει ποτέ. Βάζουμε το αυτί δίπλα στο
μπουμπούκι και αφουγκραζόμαστε. Τι είναι αυτό
που ακούμε; Ίσως τίποτα, γιατί δεν ξέρουμε τη
γλώσσα των μπουμπουκιών, κι αυτά πιθανόν
δεν μιλούν τη γλώσσα της αριστεράς. Αλλά αν
αφουγκραστούμε καλά, πολύ προσεκτικά, είναι
πιθανό να ξεχωρίσουμε τους ήχους από τις
αγάπες και τις απογοητεύσεις που είναι
μαζεμένες στο μπουμπούκι – και το
υπερβαίνουν. Την οργή. Τις επιθυμίες. Την
ανάμνηση των ονείρων που ακόμη δεν έχουν
υλοποιηθεί. Τους νεκρούς που πεθαίνουν για να
ζήσουν τη ζωή που ποτέ δεν μπόρεσαν να
ζήσουν. Την ενέργεια ενός κόσμου που δεν
υπάρχει, που ποτέ δεν υπήρξε, ενός κόσμου που
ακόμη δεν υπάρχει και υπάρχει ακόμη όχι. Την
ενέργεια ενός μπουμπουκιού που θέλει να
ανοίξει τα πέταλά του…

Πιθανώς δεν μπορούμε να προβλέψουμε το γεγονός
που θα μας ταρακουνήσει, και μπορεί να μην έρθει από
εκεί που θα θέλαμε να ’ρθει, ούτε και να μιλάει
ακριβώς τη γλώσσα που θα θέλαμε να μιλάει,
αλλά ξαφνικά μας πλημμυρίζει ευφορία, ένα
ξέσπασμα οργής και αγάπης που διαλύει όλα τα
φράγματα και μετατρέπει την απογοήτευσή μας
σε γιορτή, και σαν σε έκρηξη τα πέταλα του
μπουμπουκιού ανοίγουν από παντού..

Αναμένουμε… John Holloway

Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς,

sarantamilakokkina — Tue, 06 Dec 2011 15:40:35 +0000

Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.

Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

Κωστής Παλαμάς

-Πρωϊνό τσιγάρο

sarantamilakokkina — Sat, 03 Dec 2011 15:25:27 +0000

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό

Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή

Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ’ ένα καρέ τυφλών σ’ ένα καρέ τυφλών
……………………………………………………..

Δεκέμβρης….καραούλι μ’ όπλο και κομπολόϊ…..
http://www.youtube.com/watch?v=h2DBnQTHsyY

-Ένα τσακ….

sarantamilakokkina — Mon, 28 Nov 2011 14:50:27 +0000

το έφερε ο ταχυδρόμος ως εόρτια ευχή:

Ας μας χτίσουν, κι από μέσα κι από έξω
Ο κόσμος τους γκρεμίζεται
μαζί κι οι φυλακές τους
Κι εμείς μ’όλη την στεναχώρια …σταυροπόδι…
έτσι να κάνουμε ένα τσακ
θ’ αρχίσει ο χορός…