-Ένα τσακ….

το έφερε ο ταχυδρόμος ως εόρτια ευχή:

Ας μας χτίσουν, κι από μέσα κι από έξω
Ο κόσμος τους γκρεμίζεται
μαζί κι οι φυλακές τους
Κι εμείς μ’όλη την στεναχώρια …σταυροπόδι…
έτσι να κάνουμε ένα τσακ
θ’ αρχίσει ο χορός…

-Έρημα βουνά

Γοργοπόταμος 25 Νοεμβρίου 1942….σαν σήμερα

Ερημα βουνά
Αστρα σκοτεινά
Που ήσυχα η καρδιά σας κλαίει
Σας ακούω κρυφά
Σας μετράω ξανά
Κι η φωτιά μου σιγοκαίει…

 

-Προχωρήστε κι ας γαυγίζουν τα σκυλιά

Γ. Καρατζαφέρης: Προχωρήστε κι ας γαυγίζουν τα σκυλιά

«Όταν το καραβάνι προχωράει και γαυγίζουν τα σκυλιά δεν θα σταματήσει, προχωράει… πόσο μάλλον αν αυτά είναι πεκινουά και κανίς», είπε με νόημα απευθυνόμενος στον Πρωθυπουργό.
(ναυτεμπορική)

Μάλιστα ……ώστε  «κι ας γαυγίζουν τα σκυλιά»…
Αυτά τα «σκυλιά» να τα προσέχεις  μάιν φυρεράκο…καμιά φορά δαγκώνουν, και δαγκώνουν άσχημα…..
να τα προσέχεις…..σε βλέπω να γυαλίζεις τις μπότες της Άνγκελας γιατί…

-Όταν …

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό
Όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο
Όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση
Να πλημμυρίζει τα σαλόνια
Όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου
Να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα
Όταν ακούω σένα να μιλάς εγώ πάντα σωπαίνω.

Συνέχεια

-Θάλασσα κι αλητεία

Μια γωνιά θέλησα να «ντύσω» απ’ αυτές που κάτι σημαίνουν… απ’ αυτές που σε  δύσκολες στιγμές  επιζητάς να γυρίσεις το βλέμμα και να φύγει ο νους…
Δυο τρεις γκραβούρες είχα πεταμένες στο τραπέζι

-Αλέξη να βάλω αυτήν ..τι λες ?
-Όχι, αυτήν να βάλεις, είναι… πιο θάλασσα, πιο αλητεία..

Ε… την πιο αλητεία  λοιπόν  : Vue de Sinope.

-Παράθυρα

Παράθυρα… ή Επτά νυχτερινά Επτάστιχα
του Οδυσσέα Ελύτη 

Όνειρα κι όνειρα ήρθανε
Στα γενέθλια των γιασεμιών
Νύχτες και νύχτες στις λευκές
Αϋπνίες των κύκνων

Η δροσιά γεννιέται μες στα φύλλα
Όπως μες στον απέραντο ουρανό
Το ξάστερο συναίσθημα.

II

Ευνοϊκές αστροφεγγιές έφεραν τη σιωπή
Και πίσω απ’ τη σιωπή μια μελωδία παρείσαχτη
Ερωμένη
Αλλοτινών ήχων γόησσα

Μένει τώρα ο ίσκιος που ατονεί
Και η ραϊσμένη εμπιστοσύνη του
Και η αθεράπευτη σκοτοδίνη του – εκεί.

III

Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα
Όλα τα δάχτυλα
Σιωπή

Έξω από τ’ ανοιχτό παράθυρο του ονείρου
Σιγά σιγά ξετυλίγεται
Η εξομολόγηση
Και σαν θωριά λοξοδρομάει προς τ’ άστρα!
Συνέχεια

Fortino Samano

fortino

… απ’ όταν την πρωτοαντίκρυσα, πριν αρκετό καιρό, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου “Η Σκιά της Σκιάς” (εκδ. Άγρας, 1996), ενός πολιτικο-αστυνομικού μυθιστορήματος του Πάκο Ιγκνάσιο Ταΐμπο ΙΙ, που η υπόθεσή του εκτυλίσσεται στο μετεπαναστατικό Μεξικό του ’22.
Ο εικονιζόμενος τύπος είναι ο Φορτίνο Σαμάνο, υπολοχαγός του Ζαπάτα, αγνώστων λοιπών στοιχείων πέραν του γεγονότος ότι αυτή η στιγμή είναι η τελευταία του! Σε λίγα δευτερόλεπτα εκτελέστηκε από τον Ομοσπονδιακό στρατό! Η φωτογραφία, που τραβήχτηκε από το φακό του Agustin Victor-Casasola το 1917, τον απεικονίζει να καπνίζει το τελευταίο πούρο του μπροστά ακριβώς από τον τοίχο της εκτέλεσης, ελάχιστα πριν ακουστεί το μοιραίο “Πυρ!“.
Από την πρώτη στιγμή που είδα τη φωτογραφία “κόλλησα”. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο τύπος με τη μάγκικη στάση αναμετριόταν εκείνη τη στιγμή με τον επικείμενο θάνατό του! Αυτό το ύφος του “έζησα όπως γούσταρα” και “παίξαμε και χάσαμε” μου έχει καρφωθεί στο μυαλό έκτοτε.
του εξαποδω Συνέχεια