…για ένα μπουκάλι λάδι

Το 2012 ξεκίνησε όπως ακριβώς τελείωσε το 2011. Με μία «πορτοκαλί» ζαλάδα να έχει εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας. Μας θολώνει το βλέμμα και σταδιακά σταματάμε να ακούμε. Το κεφάλι μετατρέπεται σε ένα κενό δοχείο και το διαπερνάν οι εξελίξεις, οι ειδήσεις, τα πιο νέα μέτρα, χωρίς να σκαλώνουν πουθενά.

Αδειάζουμε καθημερινά, γινόμαστε λιγότεροι και έχουμε σοβαρές πιθανότητες σύντομα, να αγγίξουμε τα όρια της απόλυτης ατομικότητας και να μετατραπούμε σε «idiots» με την ερμηνεία που πολύ σωστά έχουν δώσει στην λέξη οι Αγγλοσάξονες.

Αυτή η κενότητα, θεωρώ ότι είναι η χειρότερη επίπτωση της κρίσης. Της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο. Έχει καταφέρει να μας κάνει διαρκώς κάτι λιγότερο από αυτό που ήμασταν, κάτι πιο περιορισμένο, λιγότερο κομψό, λιγότερο ενδιαφέρον, λιγότερο αξιόλογο, πιο μοναχικό και όλο και πιο …λιγότερο!

Από την «Ελληνοφρένεια»
Συνέχεια